خراب از باد پائيز خمارانگيز تهرانم

خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

خدايا خاطرات سرکش يک عمر شيدايي

گرفته در دماغي خسته چون خوابي پريشانم

خيال رفتگان شب تا سحر در جانم آويزد

خدايا اين شب‌آويزان چه مي‌خواهند از جانم

پريشان يادگاريهاي بر بادند و مي‌پيچند

به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم

خزان هم با سرود برگ ريزان عالمي دارد

چه جاي من که از سردي و خاموشي ز مستانم

سه تار مطرب شوقم گسسته سيم جانسوزم

شبان وادي عشقم شکسته ناي نالانم

نه جامي کو دمد در آتش افسرده جان من

نه دودي کو برآيد از سر شوريده سامانم

شکفته شمع دمسازم چنان خاموش شد کز وي

به اشک توبه خوش کردم که مي‌بارد به دامانم

گره شد در گلويم ناله جاي سيم هم خالي

که من واخواندن اين پنجه‌ي پيچيده نتوانم

کجا يار و دياري ماند از بي مهري ايام

که تا آهي برد سوز و گداز من به يارانم

سرود آبشار دلکش پس قلعه‌ام در گوش

شب پائيز تبريز است در باغ گلستانم

گروه کودکان سرگشته‌ي چرخ و فلک بازي

من از بازي اين چرخ فلک سر در گريبانم

به مغزم جعبه‌ي شهر فرنگ عمر بي‌حاصل

به چرخ افتاده و گوئي در آفاقست جولانم

چه دريايي چه طوفاني که من در پيچ و تاب آن

به زورقهاي صاحب کشته‌ي سرگشته مي‌مانم

ازين شورم که امشب زد به سر آشفته و سنگين

چه مي‌گويم نمي‌فهمم چه مي‌خواهم نمي‌دانم

به اشک من گل و گلزار شعر فارسي خندان

من شوريده بخت از چشم گريان ابر نيسانم

کجا تا گويدم برچين و تا کي گويدم برخيز

به خوان اشک چشم و خون دل عمريست مهمانم

فلک گو با من اين نامردي و نامردمي بس کن

که من سلطان عشق و شهريار شعر ايرانم

محمد حسین شهریار 

انگار هر وقت دلت گرفت،هر وقت آسمان دنیایت ابری شد...یا نامردی ها دیدی از این روزگار دون،جائی هست که وقتی پیشانی بر درگاهش می سائی چشمانت را می برند به میهمانی افلاک.
آنجا که قدم های خیال تاب رفتن ندارد و تو می شوی زائر خورشید...
با همه گستردگی سرزمین مادری، نقطه ایست نورانی که نمی شود به سادگی گذشت از تقدس بارگاهش....بارگاه شاهانه ای که گدایان شهر، بالانشینان مجلس کریمانه اویند و تو فقط چشم می دوزی به گنبد طلائی اش....گنبد طلائی امام رضا(ع)
و بغض چه ها که نمی کند با چشمان بی تابت....دیگر هیچ نمی بینی از میان پرده اشکی که پوشیده است نگاهت را،جز کبوترانی که اوج می گیرند تا آسمان حرم...
و چقدر آرزو داری کبوتری باشی حتی بی بال و پر...
هر جا که باشی انگار تنها پناهگاهت صحن و سرای اوست...دلت که شکست...اشکت که جاری شد یاد او که بیفتی چشمانت غوغا می کند.یادش کردی محض آرامش دل و ندانستی دلت چقدر بی تاب در آغوش کشیدن پنجره فولاد اوست....بی تاب زل زدن به ایوان طلاست....تا همه دردهایت را برایش بگوئی نه با زبان که اشک بریزی و او می داند...بباری و او فقط گوش کند....سبک که شدی دیگر غبطه بر کبوترانش نمی خوری که حالا سبک بال تر از آنهائی.
و درد و دل با آسمان به هنگام اذان صبح،وقتی هوا گرگ و میش است و کمتر کسی را در صحن حرم می بینی،داستان دیگری دارد...
هر وقت دلت شکست و آسمان نگاهت ابری بود،هر وقت در پی خانه دوست می گشتی،رو کن به آسمان مشرق سرزمینت و سلامی کن به امام رئوف....آنجا کسی هست که گرمترین پاسخ را به تو میدهد...
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(علیه السلام)

جبران اضافه مي کند که : "علي (عليه السلام) مانند پيغمبران درگذشت، مقام و شأن او در بصيرت و بينايي چون پيغمبران، مختص شهر ، بلد ، قوم ، زمان و مکان نبوده و شخصيتي بين المللي داشت."

جبران هميشه نام علي (عليه السلام) را در مجالس خاص و عام به زبان مي آورد ، تعظيم مي‌کرد و مي گفت علي از جهان رفت در حالي که هنوز رسالتش را به کمال، تبليغ نکرده بود.

وي با اصراري که در انکار توحيد داشت، در برابر شخصيت علي (عليه السلام) سر تعظيم فرود آورده و در مورد او چنين مي‌گويد: "امام و پيشواي انسان‌ها علي بن ابيطالب بزرگ بزرگان و يگانه نسخه‌اي است که با اصل خود «پيامبر(صلي الله عليه و آله)» مطابق است هرگز اهل شرق و غرب، سخنراني نظير او در گذشته و حال نديده است."

پيش از رحلت خود درباره قاتلش از او نظر خواستند ، فرمود: اگر زنده ماندم خود مي‌دانم چه کنم و اگر درگذشتم اختيار با شماست، اگر مي‌خواهيد او را قصاص کنيد يک ضربه بيشتر به او نزنيد و اگر عفو کنيد به تقوا نزديکتر است."

"مادام ديالافوا " در ادامه اين بحث مي گويد:" چشمان من گريه کنيد، اشک‌هاي خود را با آه و ناله من مخلوط نماييد و براي اولاد پيامبر که مظلومانه شهيد شدند، عزاداري کنيد."